PROLOOG

PROLOOG

Pa vindt zichzelf veel te jong om nu al opa te zijn. Het is niet anders. Twaalf dagen voor zijn eenenvijftigste verjaardag worden mijn tweelingzoons Rico en Michel geboren, zes weken te vroeg. Ik zie nog zijn trotse blik op die hoopjes mens. Op beide couveuses legt hij een Ajax bal. Voetballen zullen ze. Hij is niet voor niets jarenlang trainer geweest.  

Als verrassing komt Vince bijna twintig jaar later in ons leven. Pa krijgt ook nog twee achterkleinzoons: Ryan en Kyano. Vijf jongens compenseren het gebrek aan een eigen zoon, in zijn gezin met twee dochters. 

 

Aan mijn jeugd heb ik warme herinneringen. We woonden op het platteland, met ruimte en dieren. Mijn zus Marlou beschrijft haar band met pa in dit boek. Zij was het vaderskind, ik ging liever mijn eigen gang, ook al was ik dol op hem. 

In de nacht van 14 op 15 januari 2018 blies pa zijn laatste adem uit, in het hospice Wageningen-Renkum. Gelukkig was ik bij hem, dat had ik hem beloofd.

Vijf weken eerder haalden we mijn ouders op uit Frankrijk, waar ze drieëntwintig jaar hebben gewoond. Net op tijd. Mijn moeder lag na een beroerte in een Frans ziekenhuis, pa bleek uitgezaaide kanker te hebben, alleen zijn dementie was gediagnosticeerd. Heel onwerkelijk om mijn vrolijke, sportieve vader zo snel te zien aftakelen. Hij wilde nog met Vince voetballen. Mijn moeder mist hem uiteraard nog meer.  

 

In juni stuurt Monique, een vriendin van de lagere school, me een bericht dat ze droomt van boeken schrijven. Of ik als uitgever tips heb. Twee dagen later praten we bij. Voor haar biografie is het nog te vroeg, ze heeft al wel over haar overleden vader Joop geschreven. We gaan op zoek naar meer dochters. Ik benader Tine Quadens en Rita Zecher, twee artsen die al gepubliceerd hebben bij ons. Na mijn oproep op Facebook stromen de ontroerende verhalen in mijn mailbox. 

De eerste man in je leven blijft tenslotte je vader. 

 

Renate Diks

Dank aan het personeel, voor de laatste zorg aan Jan Diks:
Hospice Wageningen-Renkum.